Quinn: concurrerende waardenmodel

Tekst groter

Quinn: concurrerende waardenmodel

Voor de effectiviteit van de organisatie moeten managers zich bezighouden met samenwerken, controleren, concurreren en creëren. Dit zijn de vier concurrerende waarden die in de realiteit naast elkaar binnen één systeem bestaan. Op basis van wetenschappelijk onderzoek zijn Quinn en collega’s gekomen tot het concurrerende-waardenkader.

Het werk van managers kan geordend worden met behulp van het ‘competing values model’ van de bekende managementdenker Robert Quinn van de University of Michigan in Ann Arbor (‘Becoming a Master Manager’). Quinn onderkent vier oriëntaties van managers, zoals blijkt uit het figuur. De horizontale as gaat van interne focus naar externe focus. Op de verticale as staat op het ene uiterste flexibiliteit en op het andere uiterste beheersing. De acht rollen bevinden zich tussen deze assen.

De manager wordt enerzijds verantwoordelijk gehouden voor toekomstige ontwikkelingen (externe gerichtheid), tegelijk moet hij ervoor zorgen dat er regels en procedures zijn die het huidig functioneren regelen (interne gerichtheid). De top verwacht dat de eenheid (groep, afdeling, project, directoraat) waar de manager leiding aan geeft flexibel is (flexibiliteit). Maar tegelijk vinden ze het ook normaal dat hij controle heeft over het dagelijkse werkproces (beheersing). Het lijkt er meer op dat de manager vooral een evenwichtskunstenaar moet zijn die zijn best doet om niet te vallen (maar hij weet dat hij af en toe valt). Deze tegenstellingen in het werk zullen namelijk altijd bestaan. In eerste oogopslag lijken ze elkaar uit te sluiten, in werkelijkheid vullen ze elkaar aan.

Hoofdstuk inhoudsopgave